تئاتردرمانی کلاسیک توسط مورنو و همکارانش شکل گرفت. تئاتردرمانی یک مدل درمانی فردی و گروهی برای ضربه روانی است. در این روش نمایشیِ بدونِ طراحیِ از قبل کمک به تخلیه هیجانی و بازآموزی‌های اجتماعی یک فرد یا گروهی از شرکت‌کنندگان می‌شود. "مدل درمان حلزونی" یک مدلِ تئاتردرمانی برای ضربه روانی ناشی از هر موقعیت سخت زندگی است که از روشهای تجربی برای تغییر استفاده می‌کند. این مدل چگونگی دسترسی آگاهانه به خاطرات (احساسات، افکار، تصاویر) ضربه روانی را به نجات‌یافتگان آموزش می‌دهد. مدل درمان حلزونی، تئاتردرمانی کلاسیک را تغییر داده است تا از بازگشت بدون کنترل و انفجار هیجانی جلوگیری کند. این مدل تحقق دو هدف را برای نجات‌یافتگان ضربه روانی دنبال می‌کند.

1)    خلق فضایی اَمن برای افزایش تجربه

2)    حمایت برای ظهور روایت معانی جدید